Mudurnu - El Sanatları

   Mudurnu bir zamanlar tüm Anadolu'ya ve Hindistan’a kadar gönderdiği iğneleri ayrıca "boduç" denilen çam ağaçlarından yapılan su kaplarıyla meşhurdur. İlçeye 1640 yıllarında ziyaret eden Evliya Çelebi Mudurnu Çarşısında 1100 adet sıra sıra iğneci dükkanı bulunduğundan bahseder. Makina çağının el sanatlarını yok ettiği bu silindir el yapımı iğnelerinde üzerinden geçmiştir. 1100 adet iğne tezgahının şakır şakır işlediği Mudurnu Çarşısı da şimdi öz malı iğneyi dışarıdan satın almaktadır.

   Yakın zamana kadar ilçe merkezinde çoğu evde köylerde de hemen hemen her evde dokuma tezgahları bulunurdu. Bu tezgahlarda da dokunan şayak ve bezler son derece kaliteli olup halk giydiği kıyafetleri bunlardan dikerdi.

   1950 yıllarının ortalarına kadar ilçede demircilik, tabaklık, kunduracılık, yemenicilik, bıçak-çakıcılık ve semercilik çok ilerlemiştir. 18 adet  tabakhane mevcuttur. Günümüzde tabakhaneler kapanmış diğer el sanatları da yok denilecek kadar azalmıştır.

   Osmanlı döneminde iğne yapımında en önemli merkez olan Mudurnu'da halen kadınlar duygu ve düşüncelerini el emeği göz nuru zarif oyalara yansıtırlar. Oyacılık halen ev ekonomisine katkı yapmaya devam  etmektedir ve Mudurnu kadınlarının ürettiği özellikle iğne oyaları çevrede kullanım ve hediyelik için en aranılan ürünlerdir.

   Baba evinden koca evine gelen gelin keyfince konuşamadığı için yazmalarına dikilen oyalar duygu ve düşünceleri için birer name ve mesaj oluşturmuştur. Örneğin yeşilin değişik nüanslarını işleyen gelinin yeni evinden memnun olduğu, sarı ile işlenen oyalar mutsuz ve bezgin olduğunu anlatırdı. Kayınvalideye örtülen "çakır dikeni" isimli oya gelinin  kayınvalideye "Bana diken gibi batma" mesajını iletmektedir. Başına biber motifleri yapılmış bir yazma bağlayan gelin "Aramız biber gibi acı" demektir. O tarihlerde oyalar gelinlerin sözsüz konuşmalarıydı.